จนกระทั่งมาวันหนึ่ง ….อีกที

กริ๊ง กริ๊ง (โทรศัพท์ ยุค สิบปีกลาย อาจจะยังเป็นเสียงนี้ ไม่ใช่ว่ากรูเชยนะโว้ย)

“ ขา หรอ ทีนะโว้ย เนี่ย กรูต้องการจะเชิญชวนมรึงมาดำเนินงานกะเรา เอาไม๊ “ เพื่อนฝูงสุดเซี้ยว ที่หายไปนานโทรมานั่นเอง

“ งานไรวะหน ขึ้นเรืออะหรอ ไม่เอาอะ กรูไม่ต้องการที่จะอยากทำในคาสิโน อีกอย่าง อีหนิงมันยังเพราะอะไรได้เลย แล้วกรูจะทำเป็นหรอวะ“ พวกเราตอบ

“ เฮ้ย ไม่ใช่โว้ย “ เพื่อนพ้องครั้งรีบแจ้ง

“งานนี้งาน ไฮโซ ก็กิ๊กกรู อะ (ยุคนั้นยังไม่ใช้คำว่ากิ๊กหรอกค่ะ ใช้คำว่าอะไรจำไม่ได้) เค้าต้องการหาคนเป็น พนักงานที่มีหน้าที่สำหรับขายของใน Duty Free แม้กระนั้นกรูอะเช็คมาแล้วงานนี้เป็นบุคลากรของ ดิวตี้ฟรี ประเทศสิงคโปร์ โดยตรงโว้ย มิได้เป็น

บุคลากรของเรือ มองมีอนาคตกว่าเยอะแยะ ได้ไปประเทศสิงคโปร์ด้วยโว้ย มรึง มรึงเอง คงจะออกมาเปิดหูเปิดตาบ้าง อีกอย่างกรูจะได้ ฮา สนุกสะเดิด“ เพื่อนฝูงครั้งตอบ

ด้วยความจริง ขณะนั้น คิดเพียงแค่ว่า อะไรวะ งานอะไร ค่าจ้างรายเดือนเท่าใด

แม้กระนั้นที่แน่นอนมรึงจะได้ ฮา เพราะเหตุว่าข้า หรอวะ แม้กระนั้นก็ตอบสหายคราวไปว่า “ เอ้อ ถามแม่ก่อนนะ ว่าอนุญาต หรือไม่ “ อารมณ์หาแนวร่วม แล้วจะโทรไปบอกพรุ่งนี้

คำตอบทายใจไม่ยากค่ะ เนื่องจากแม่ก็อนุญาตอยู่แล้ว เป็นโอกาศอันดีที่ลูกจะได้ดำเนินงานต่างถิ่น หากว่าค่อนข้างจะแนวปกคลุมเคลือเล็กน้อย แต่ว่าแม่ก็ให้ไป เพราะเหตุว่าแม่กล่าวว่า “ ให้ดูแลตนเอง ดีๆนะจะทำอะไร”

ด้วยเหตุผลดังกล่าว แผนการไปดำเนินงานเมืองนอกก็เริ่มเกิดขึ้น พวกเราก็ได้รับการติดต่อจากทางบริษัทที่ประเทศสิงคโปร์ เพื่อทำสัมภาษณ์ในเรื่องของภาษา

เป็น การสัมภาษณ์โดยผ่านมือถือ และจำไม่ได้ว่าถามอะไรบ้าง แม้กระนั้นที่แน่นอนเพราะอะไรภาษาอังกฤษเค้าฟังยากจังวะ แต่ยังไง ก็เอาชีวิตรอดจนกระทั่งผ่าน

แล้วก็อีกไม่นาน ก็ได้รับแจ้งว่า ทางประเทศสิงคโปร์จะ ส่งสัญญาว่าจ้างงานมาให้พวกเราอ่าน แม้พวกเราสารภาพก็ให้เซ็นและก็ส่งตัวจริงกลับไป โดยมี ครั้งเพื่อนพ้องสุดเซี้ยวเป็นผู้ฝึกสอนให้

ภายหลังจากได้อ่านคำสัญญา แทบจะไม่ต้องคิดมาก ทดลองดูเนื้อหา

ตำแหน่ง งาน “Sale Associate” มองสวยงาม แต่ว่าแปลเป็นอิสระย พนักงานที่ทำหน้าที่ในการขายของ … อืมมันก็โอเควะ

มองค่าจ้างรายเดือนเดะ ….“โอว ค่าตอบแทนรายเดือน ตีเป็นเงินไทยราว สามหมื่น กว่าบาท ไม่รวมค่านายหน้า “ แม่เจ้า เด็กที่เพิ่งจะเรียบจบมาหมาดๆอย่างพวกเราอาจจะไม่ปลดปล่อยมันให้เลยไปกล้วยๆ

“ดำเนินงาน เป็นสัญญาว่าจ้าง ปีต่อปี หนึ่งปี พัก สองเดือน “ โอว สบาย ……หรือไม่วะ แม้กระนั้นสหายทีมันพูดว่า ฮาๆเอาวะ เป็นไงเป็นกัน

ด้วยเหตุดังกล่าวไม่ต้องคิดมาก เซ็นกริก Accepted แล้วส่งเอกสารกลับไปประเทศสิงคโปร์ ตอนคอยวันเดินทาง พวกเราก็จัดแจงจัดเตรียมเอกสาร ไม่ว่าจะเป็น

การตรวจร่างกายตามโปรแกรมที่นู่นบอกมา ทำหนังสือเดินทาง พาสปร์อต รวมทั้ง* ซีแมนบุ๊ค ,ตั๋วเรือบินไปประเทศสิงคโปร์ ขาเดียว ( เนื่องจากว่าเที่ยวกลับก็มาพร้อมกับเรือ) โดยทั้งปวงทั้งหมดเป็นการจัดแจงโดยเพื่อนพ้องหนเกือบทั้งหมด (สบาย จริงๆ)

แล้วก็ไวราวกับพูดปด พวกเราก็ได้วันที่จึงควรเดินทางไปประเทศสิงคโปร์ อย่างเร็ว เมื่อเอกสารทุกๆสิ่งทุกๆอย่างผ่านเป็นระเบียบ ก็เป็นวันที่จะต้องไปดำเนินงานแล้ว

โอย ตื่นเต้น เดินทางต่างแดนคราวแรกในชีวิต มาเล่าก็ราวกับเพื่อน นิดๆด้วยเหตุว่าเพื่อนพ้องๆก็มาส่งกัน มานึกขณะนี้ก็รู้สึกฮาๆอยู่ว่าจะไปบอกเพื่อนฝูงให้ไปส่งกรูเพราะเหตุใดวะ ราวกับฉันจะไปเรียนประเทศนอกเลย

นอกเหนือจากอารมณ์เพื่อนๆแล้ว ก็มีแอบมีอารมณ์ระทด ไม่มีความรู้สึกอันใด ไหนจะสลดพอๆกับการจากแม่กับน้อง จากแฟน (ที่พึ่งจะรักกันไม่นาน) จากบ้าน รวมทั้งยิ่งเป็นครั้งแรกอีกด้วย ความเปล่าเปลี่ยวมันก็เข้ามาโดยไม่ทันรู้ตัว

แม้กระนั้นมันก็ไม่มากมายพอๆกับความระทึกใจ ที่กำลังจะได้ไปพบกับการเสี่ยงภัย และก็ดำเนินชีวิตนอกกรอบ ของตนเอง นับตั้งแต่นาทีนั้นอีกแล้ว

มาแล้วแรง ประเทศสิงคโปร์

*(เวลาที่พวกเราไปปฏิบัติงานบนเรือยุคนั้นหนะ สิ่งจำเป็นเพื่มเพิ่มเติมซึ่งคนออกเรือควรมี เป็นSeaman book มีไว้เพื่อรู้ดีว่าปฏิบัติงานบนเรือเพียงแค่นั้นอะ แต่ว่าไม่เคยทราบว่าหน่วยงานอื่นจะเอาไปทำอะไรบ้าง คิดออกว่าไปทำแถวหัวลำโพง

แต่ว่าสมัยปัจจุบัน คนใดจะไปปฏิบัติงานบนเรือนอกจากซีแมนบุ๊คแล้ว ก็ควรจะมีใบประกาศนียบัตรการผ่านการอบรม …อะไรซักอย่าง จากพานิชย์กองทัพเรือ แนบไปด้วย เสียเงินเสียทอง เพื่ออะไรไม่เคยรู้)